Over AI wordt hard geoordeeld, van twee kanten tegelijk. Deze pagina laat gewoon zien hoe het er bij mij uitziet: wat de machine doet, wat ik doe, en wat er misgaat als niemand meekijkt.
Ze zijn allebei terecht gesteld. Daarom staan ze hier vooraan, met een antwoord in plaats van een wegwuiving.
AI pakt banen af.
Dat werk verandert, klopt. Ontkennen zou raar zijn, want ik ben zelf de vormgever en de developer die deze klus vroeger deed. Mijn eigen vak heb ik zien opschuiven.
Wat verdween is vooral het wachten: de weken tussen een goed idee en iets dat werkt. Wat niet verdween zijn de beslissingen. Die werden juist zwaarder, want er komt sneller meer uit, en iemand moet blijven bepalen wat er wel en niet doorgaat.
Dat kan ik ook. Eén prompt en klaar.
Eén prompt levert iets dat er goed uitziet. Dat is niet hetzelfde als iets dat blijft staan als er duizend mensen op zitten, als er geld doorheen gaat, of als er over een jaar iets aan moet veranderen.
Het verschil zit niet in de eerste versie. Het zit in de honderd keuzes daarna, en in weten welke van de vier voorstellen je moet weigeren. Daar helpt geen prompt bij, daar helpt ervaring bij.
Vijf stappen, en per stap wie wat doet. Je ziet meteen waar de machine sterk is en waar hij niets te zoeken heeft.
Waarom bestaat dit ding, voor wie is het, en wat mag het vooral niet worden. Hier komt nog geen scherm en geen regel code aan te pas.

Wat wordt er opgeslagen, hoe hangt het samen, en wat laten we bewust weg. Dit is de saaiste stap en veruit de duurste om later te herstellen.

Hoe het eruitziet en hoe het voelt. Een model levert in seconden tien varianten. Negen daarvan zijn keurig, netjes, en precies wat iedereen al heeft.

Pas hier gaat de machine echt aan het werk, en schrijft hij het merendeel van de code. Niet in één opdracht, maar in honderden kleine, per bestand, met mij ertussen.

Werkt het, is het veilig, en blijft het overeind als er iemand aan trekt. Daarna moet het ook nog maanden blijven draaien op een server die van mij is.

Zes dingen die een model niet uit zichzelf goed doet. Geen van deze fouten valt op als je alleen naar het scherm kijkt.
Een model stelt een opzet voor die prima werkt bij tien gebruikers en vastloopt bij tienduizend. Ik kijk naar wat er straks in gaat: welke gegevens, hoe ze samenhangen, en waar het zoeken snel moet blijven.
Als niemand kijktJe merkt het pas als je er niet meer vanaf komt, en dan is verbouwen duurder dan opnieuw beginnen.
BankBird leest bankafschriften. Dat soort gegevens gaat niet naar een partij ergens anders, en wordt niet gebruikt om modellen te trainen. Ik bepaal per veld wat er wordt bewaard en wat direct weg mag.
Als niemand kijktGegevens komen terecht bij diensten waar jij nooit voor gekozen hebt, en dat krijg je er niet meer uit.
Code die werkt is niet hetzelfde als code die veilig is. Ik loop na wie wat mag zien, wat er gebeurt bij rare invoer, en of iemand bij andermans gegevens kan komen.
Als niemand kijktHet valt niemand op tot het misgaat, en dan gaat het in één keer helemaal mis.
Elke dag een back-up is het makkelijke deel. Het echte werk is af en toe controleren of je er ook daadwerkelijk iets mee terugzet, want een back-up die je nooit hebt teruggezet is een aanname.
Als niemand kijktJe ontdekt op de slechtste dag van het jaar dat het bestand leeg was.
Een model lost een probleem graag op door er kant-en-klare onderdelen van anderen bij te halen. Elk onderdeel is iets dat jij niet geschreven hebt en toch moet vertrouwen. Ik houd dat lijstje kort.
Als niemand kijktJe project hangt aan tientallen stukjes code van vreemden, en één daarvan is ooit een lek.
Op deze site stond ooit een lijst met kleine afbeeldingen van 108 pixels breed, die stiekem 10 MB aan originelen inlaadde. Alles werkte, alles zag er goed uit, en op een telefoon was het traag.
Als niemand kijktHet werkt prima op de computer van de maker en nergens anders.
Neem één product uit de reeks, bijvoorbeeld BankBird. Dit zijn de rollen die daar normaal voor aan tafel zitten, en de doorlooptijd die daarbij hoort.
Indicatie, geen offerte: elk project loopt anders. En dit is niet het hele verhaal, want er is iets dat niet korter wordt.
Wat er niet korter wordt, zijn de beslissingen. Twintig jaar sites ontwerpen en bouwen is precies de reden dat dit kan: zonder die twintig jaar weet je niet wat je moet vragen, en nog belangrijker, niet wat je moet weigeren.
Dan verandert er aan de code niets. Alles wat ik bouw staat in talen en frameworks die er al tientallen jaren zijn. Er is geen eigen taal verzonnen, geen truc die alleen bij mij werkt, en geen zwarte doos waar niemand in kan kijken.
Een developer die je volgend jaar inhuurt, opent de map en herkent wat daar staat. Die hoeft zelf geen AI te gebruiken om ermee verder te kunnen. Dat is precies de bedoeling: je zit niet vast aan mij, en niet aan een model.
Stuk voor stuk gereedschap dat elke webdeveloper kent. AI is bij mij de versneller, niet de fundering.
Eerlijk is eerlijk. Dit zijn de plekken waar het model je in de steek laat, en waar het werk dus gewoon werk blijft.
Alleen wat je typt. Half uitgelegd betekent half gebouwd, en het model zegt er niets van.
Een antwoord dat nergens op slaat klinkt precies zo zeker als een antwoord dat klopt. Je moet zelf weten welk van de twee je leest.
Het maakt keurig het gemiddelde van alles wat er al is. Precies daarom lijken zoveel AI-sites op elkaar, en daarom gaat het merendeel bij mij de prullenbak in.
Als er zondagavond iets omvalt, staat er geen model op om het te repareren. Dan sta ik daar, met mijn naam eronder.
Waarom iets drie jaar geleden zo gebouwd is, staat nergens in een model. Dat zit in het hoofd van de maker, of het is weg.